….ઔર ચાબી ખો જાય

લેખક : અશોક દવે

કોઈકે ‘એનકાઉન્ટર’માં મને સવાલ પૂછ્‌યો હતો કે, ‘તમે જીંદગીમાં એકની એક કઈ ભૂલ વારંવાર કરો છો ?’ મેં કીઘું ‘ગાડીમાં ચાવી ભૂલી જવાની !’

 
યસ. ચાવી અંદર, હું બહાર ને ગાડી લૉક ! ડૂપ્લિકૅટ ચાવી તો ઘેર પડી હોય. પણ એ વખતે તો જ્યાં જ્યાં હોઈએ ત્યાં ભરાઈ જઈએ ને ? ગાડી ઘેર મૂકીને ડુપ્લિકેટ ચાવી લઈને બહાર નીકળી ગયો હોઉં, એવું ઘણીવાર મારાથી થઈ જાય છે. મને ઓળખતા લોકોને મારા મગજ ઉપર ખાસ કોઈ ભરોસો નથી હોતો. સિનેમા જોવા ગયા ત્યારે ઇન્ટરવલમાં અડધી પૉપકૉર્ન હકીને બદલે આ બાજુ કોક બેઠેલીને ખવડાઈ દીધી, એ પછી તો હકીને ય મારા મગજ ઉપર વિશ્વાસ રહ્યો નથી…! (એ વાત જુદી છે કે, પૉપકૉર્નવાળીનો મારા ઉપરનો વિશ્વાસ બહુ વધી ગયો છે… કોઈ પંખો ચાલુ કરો !)
—————–

મને આ લેખ ગમ્યો. તમને પણ કદાચ ગમશે.

આગળ વાંચવા માટે ક્લિક કરો.

Advertisements

ઉઠવાનું શું લેશો ?

 

લેખક : અશોક દવે

 

 …. પછી તો હાલત એવી હતી કે ઝૂ ના વાઘ-દીપડા આજુબાજુના પાંજરાઓમાં એકબીજાની સામે કોઈ ચોક્કસ લાલચથી જોતા હોય, એમ અમે એકબીજાની સામે જોઇ લેતા કે, ‘‘આ લોકો ઉઠશે ક્યારે ?’’ અમારા જ ઘરમાં અમે બંધનાવસ્થામાં આવી ગયા હતા. ઘેર ચોંટેલા મેહમાનોમાંથી કોઇ ઉખડવાનું નામ નહોતું લેતું. એ લોકો કવ્વાલીના પ્રોગ્રામમાં આવ્યા હોય, એવા ટેસથી આડા પલાંઠા વાળીને જામી ગયા હતા. બહુ ઓછાને ખબર હશે કે, ‘આડો પલાંઠો’ બહુ લાંબી રેસનો ઘોડો ગણાય છે. એ જેણે વાળ્યો, એ બહુ લાંબુ બેસવાનો હોય. મુજરાઓ-કવ્વાલીઓ, કવિ-સંમેલનો અને બેસણાઓમાં આવા આડા પલાંઠાઓ બહુ ચાલે છે. ફક્ત ‘બેસણાઓ’માં આ આડા પલાંઠાઓ ‘વન્સ-મૉર’ નથી માંગતા….!! એક તબક્કે મને પસ્તાવો થયો કે, આ લોકોને ડિનરને બદલે બેસણાં-ઉઠમણા માટે બોલાવ્યા હોત તો સસ્તામાં પતત… બહુ બેસે તો નહિ. શ્રઘ્ધાંજલિ ‘‘પતાવીને’’ હાથ જોડીને ઊભા થઇ જાય.

અફ કૉર્સ, આ લોકોને જામેલા જોયા પછી, અમે એવી હબક ખાઇ ગયા કે, આમને તો બેસણાં-ઉઠમણાંમાં ય બોલાવાય નહિ. મરનાર કાકો હાર પહેરાવેલા ફોટામાં ય કંટાળી જાય, ત્યાં સુધી આ પૂછે રાખે, ‘‘ઍક્ચ્યૂઅલી…..કાકાને થયું’તું શું….? આમ અચાનક જ…??’’

****

આગળ વાંચવા અહી ક્લિક કરો.