ઇન્ડિયાનો અનુભવ


 

 

આ વખતે ઇન્ડિયા જવાનું લગભગ અઢી વર્ષે બન્યું.

એક તો ઘણા સમય પછી જવાનું અને લગભગ પાંચ મહિના જેટલું રોકાણ. ધરતી પર પગ જ નહોતા પડતા એટલી ખુશી હતી.

શરૂઆતમાં બધાને મળી. ખુબ જ મજા આવી. દિલ ખુશ ખુશ થઇ ગયું.

પછી જેમ જેમ દિવસો પસાર થતા ગયા તેમ તેમ કંઈક અલગ જ વાતાવરણ સર્જાવા લાગ્યું.

સગા-સંબંધીઓ દુર થતા ચાલ્યા. મારા હોવા ના હોવા સાથે ઘણા સગાઓને કોઈ ફરક જ નહોતો પડતો.

ઘણા સંબંધો તૂટી પણ ગયા. કદાચ એ સંબંધો હવે ફરીથી ક્યારેય નહિ જોડાય.

બધાની વચ્ચે રહીને જોયું કે હું તેમની સાથે પણ એકલી જ છું. સંબંધો માત્ર હું ઇન્ડિયા જવું તે સમય પૂરતા જ મર્યાદિત છે.

દરેક પોતાની ધૂન માં મસ્ત છે. બધાના મોઢા પર પૈસાની જ વાત છે. કોઈ મોબાઈલ પર લાગેલું છે. તો કોઈ ફેસબુક પર. સાથે રહેતા કે પાસે બેઠેલા વ્યક્તિથી સહુ અજાણ છે. સૌ પોતાની વર્ચ્યુઅલ દુનિયામાં જ રહેવાનું પસંદ કરે છે. કોઈને નજર સામે દેખાતી વાસ્તવિક દુનિયામાં રહેવું જ નથી. દરેક વ્યક્તિ એકબીજાની માત્ર પૈસાથી જ તુલના કરે છે.

આ બધું જોઇને થોડાક વિચારો આવી ગયા. શક્ય છે કે મારી જેમ તમે પણ કોઈ દિવસ આવો અનુભવ કર્યો હોય. (એટલી જ આશા કે આવા અનુભવ કોઈને ના થાય)

– શું હું ઇન્ડીયા ની બહાર રહું છું એટલે બધાએ એવું જ માની લીધું છે કે હવે પ્રીતિ ક્યારેય પાછી ફરવાની નથી?

– શું હું ઇન્ડિયા જાઉં ત્યારે થોડોક પ્રેમ મેળવવાની આશા ના રાખી શકું કે પછી એ આશ જ ના રાખવી જોઈએ?

– શું સંબંધો માત્ર ગણતરીના જ હોય છે?

– જો સંબંધો માત્ર ગણતરીના જ હોય તો એવા સંબંધોની જરૂરિયાત શી?

– નિઃસ્વાર્થ સંબંધો શું માત્ર વાર્તાઓમાં જ રહી ગયા છે?

– માતા-પિતા સિવાય દુનિયામાં પોતાના કહી શકાય એવા સંબંધો કેટલા?

– આપણે આપના સંતાનોને શું ભવિષ્ય આપી રહ્યા છીએ?

બધા જ સંબંધો જાણે મૃગજળની જેમ માત્ર આભાસી બની રહ્યા છે.

———————————–

આ બધાની વચ્ચે ચહેરા પર સ્મિત લાવે તેવા પ્રસંગો પણ બની ગયા.

મારો એક ભાઈ — જેની સાથે હું સ્કુલ માં ભણતી હતી તે સમયે રાખડી બાંધી ને ભાઈ બનાવેલો તે — તેને લગભગ દસ વર્ષ પછી મળવાનું બન્યું. આ દસ વર્ષ દરમિયાનમાં પત્રવ્યવહાર અને તે પણ રક્ષાબંધનના સમયે ચાલુ જ હતો. બસ આવા જ ભાઈને ત્યાં લગ્નના લગભગ બાર વર્ષ પછી દીકરીનો જન્મ થયો. અને અમારે અચાનક જ મળવાનું બની ગયું. અમે મળ્યા તો પણ એટલા જ પ્રેમ થી. એ જ આત્મીયતા. એ જ લાગણી.

પછી તો અમે ઘણી બધી વાતો કરી. એ પોતે લંડન જઈને પણ આવ્યો તેની વાતો કરી. એ જયારે લંડનથી પાછો આવ્યો ત્યારે તેને પણ સંબંધીઓ સાથે લગભગ મારા જેવા જ અનુભવો થયા. એ પણ સંબંધીઓથી દુઃખી થઇ ગયો.

વિચાર્યું તો લાગ્યું કે સગા-સંબંધીઓ કરતા તો મિત્રો મળવાનો આનંદ વધારે થયો. એ જ લાગણી ને આત્મીયતા થી મળી શકાયું.

———————————-

આ બધા સાથે ભગવાન તરફથી દીકરાના આશીર્વાદ તો મળેલા જ હતા પણ હવે દીકરી ના આશીર્વાદથી પણ નવડાવી દીધી. :) 

———————————-

બસ, ખરાબ અનુભવ ભૂલીને સારા સ્મરણો લઈને મારા હર્યા ભર્યા કુટુંબ સાથે મસ્કત પાછી આવી ગઈ.😀

 

 

 

 

 

 

29 thoughts on “ઇન્ડિયાનો અનુભવ

  1. “નવું-નવું નવ દહાડા” – ગુજરાતીમાં આવી એક કહેવત છે. તમે આવો ત્યારે તમારી માટે આસપાસના લોકોને મળવાનો ઉત્સાહ હોય અને એમ જ સામે પક્ષે પણ એવી જ લાગણીઓ હોય છે. લાંબા સમયે મળ્યાનો ઉત્સાહ થોડા સમય દરમ્યાનમાં થતી બીજી કે ત્રીજી મુલાકાતમાં ઓસરતો જાય તે માનવીય સ્વભાવનું લક્ષણ છે. તમે દુરથી આવો ત્યારે જે વ્યક્તિ તેના વ્યસ્ત સમયમાંથી તમારી માટે સમય કાઢીને મળવા આવે છે તે વારંવાર તે રીતે તો ન આવી શકે ને… (ખોટુ ના લગાડતા હોં ને…) આમ પણ જે વ્યક્તિ લાંબા સમયે મળે અને જયારે રોજ સામે દેખાય ત્યારે તે બે ઘટનામાં ફરક તો પડવાનો જ ને…

    અને હા, પૈસો એક નિર્વિવાદિત ગંભીર રોગ છે અને ગુજરાતીઓ માટે તેનાથી કે તેની ચર્ચાથી બચવું લગભગ અશક્ય છે. (હે રામ….)

    આવા મોટા અને સંવેદનશીલ મુદ્દે મારા શબ્દો થોડા નાના પડે તો પણ આદતથી મજબુર બે-ચાર વાત લખી નાખી છે. ના ગમે તો માફ કરજો. (આગોતરા જામીન લઇ લેવા સારા..🙂 )

    • @બગીચાનો માળી,

      તમારી વાત સાચી જ છે. આપણો માણસનો સ્વભાવ જ એવો છે. પણ જયારે ફોન થાય ત્યારે જે ઉમળકો જોવા મળે, અને જયારે ઇન્ડિયા માં જે તે વ્યક્તિ સમક્ષ હાજર થઇએ ત્યારે તેઓ આપણી સાથે બોલવાની પણ તસ્દી ના લે ત્યારે થોડુઘણું દુઃખ જરૂર થાય છે.

  2. હા વાત તો સાચી છે, શરૂયાત ના ૨ કે ૩ અઠવાડિયા પછી લાગે કે હું મારા માણશો ની ભીડ માં જ એકલી છું,
    કેટલી યાદો, કેટલી ખુશીયો નું પોટલી બાંધી કહેવાતા મારા માણસો ની પાસે આવે છું, પણ પછી આ મારા –
    માણસો ની ભીડ માં જ કોઈ ને હું નથી દેખાતી, ત્યારે થાય કે અરે રે હું વળી અહિયાં કયા આવી, ત્યાં અજાણ્યા –
    ની ભીડ માં હું મને તો જોઈ શક્તિ હતી, અહિયાં તો હું જ ખોવાઈ ગઈ ,
    ને એમાં પણ જો ખરીદી કરવા જાવ તો દુકાનદાર સમજે કે હરતી-ફરતી રૂપિયા ની બેંક આવી લુટાય એટલું લૂટો ,
    ત્યારે થાય કે પારકા પ્રદેશ માં લુંટાવા નો ભય નથી, ને અહિયાં દેશ ની માયા , દેશ નો મોહ અમારી લાગણી નું જ ખૂન કરે છે,
    ફરી દેશ માં નહિ આવવાની ઈચ્છા લઇ રડતા હ્રદયે પાછા આવીએ છીએ, ૨ – ૩ વર્ષ થતા ફરી દેશ ની માયા ખેંચે છે …..
    કેવી છે માયા મારા દેશ ની,
    જયાં હું તો પાણી માં રહીને પણ છું પ્યાસી,
    મારા છે એમની ભીડ માં રહી ને છું હું એકલ ઉદાસી,
    મને મારા એજ રાખી છે પ્યાસી .
    સીમા દવે

  3. યાંત્રિકતાનો અનુભવ તમને થયો એટ્લે એટલું તો હું જરૂર કહી શકું એ તમે હજુ યાંત્રિકતા થી દૂર છો!😉

  4. હું  બાર વરસનો  અમેરિકાનો વનવાસ ભોગવ્યા પછી  ભારત ગએલો  .મને પણ સગા કરતા મિત્રોનો અનુભવ થયો એ અદ્ભુત હતો .એક મારા મિત્રના દીકરાને ઘરે ગયો .  તે અને તેની પત્નીએ મારું જે સ્વાગત કર્યું .એનું વર્ણન થઇ શકે એમ નથી . ટૂંકમાં કહું તો તેણે મને કીધું કે  બાપા  હવે તમે અહીંજ રહો .તમારી અમને બહુ જરૂર છે. અમેરિકાની જે તમને આવક છે .એના પ્રમાણમાં અમે ફૂલ નહીતો ફૂલ પાંખડી કરી આપીશું  રહેવા માટે ઘર બાંધી આપીશું .તમારો તમામ ખર્ચો અમે ઉપાડીશું  

    Ataai~sacha hai dost hagiz juta ho nahi sakta  jal jaega sona firbhi kaalaa ho nahi sakta                Teachers open door, But you must enter by yourself.

    ________________________________

  5. એક વખત એવો હતો કે જ્યારે ઇન્ડિયાના લોકોને બધા વિદેશથી આવેલા ગાળો દેતા હતા. કામચોર,પુષ્કળ રજાઓ મળે,મફતનો પગાર ખાય છે વગેરે વગેરે. હવે ઇન્ડીયામાં મોંઘવારી પુષ્કળ વધી ગઇ છે અને ઘરના દરેકે દરેકે માણસોએ કામ કરવું પડે છે. પહેલા વિદેશથી કોઈ જતું એટલે લોકો એમની આગળ પાછળ ફરતા હતા. હવે લોકોને એવો વખત નથી. હવે આવું નથી બનતું એટલે સારું નથી લાગતું. વિદેશથી આવેલા લોકોને જે રીતે ઇન્ડિયાના લોકો પૈસા ખર્ચે છે તેની થોડી અદેખાઈ પણ થાય છે. મારા એક ઓળખીતા બેન ઇન્ડિયા ગયા તેમને મને કહ્યું કે ઇન્ડીયામાં તો આપણે ભિખારી હોઈએ એવું એમના લગ્ન પ્રસંગે કરતાં ખર્ચા જોઈને લાગે છે. આમ પણ મને ખબર છે કે નાના હતા ત્યારે ગામડે ઉનાળાનું વેકેશન ગાળવાનું. આજે એ સ્વપ્ન જ છે કારણ કે ગામડાઓમાં પણ લોકો સવારે નોકરીએ જાય પછે રાત્રે મોડા આવે. છોકરાઓના ભણવા પાછળ ખુબ જ ધ્યાન આપવું પડે જેના ૧૦ ટકા ભાગ્યે જ પહેંલા આપવું પડતું.

    હું તો કાયમ જાઉં છું અને મને એવો અનુભવ નથી થયો. મારે તો હું ઘણા સગા સબધીઓને નથી મળી શકતો તો એમને અને મને બધાને દુઃખ થાય છે. એક વસ્તુ ખરી કે હું મારી જાતને એમની જોડે એડજસ્ટ કરી લઉં છું. જિંદગી ઘણી જ ફાસ્ટ બનતી જાય છે. પહેલા પાંચ સાત વરસે લોકો જતા. લીમીટેડ લોકો વિદેશ હતા. આજે તો વિદેશમાં રહેનારાઓની સંખ્યા ખુબ જ થઇ ગઇ છે. જવાની ફ્રિકવંશી વધી ગઇ છે. આમાં બધાને પહેલા જેવો ટાઈમ આપવો કઠીન છે.
    વિપુલ એમ દેસાઈ
    http://suratiundhiyu.wordpress.com/

    • @વિપુલભાઈ,

      જાણી ને ખુબ જ આનંદ થયો કે આવો અનુભવ તમને નથી થયો. સાથે એ પણ આશા રાખું છે કે આવા અનુભવ તમને કોઈ દિવસ થાય જ નહિ.

  6. એક ભારતીય તરીકે તમારા સાથેના અનુભવો જાણી સારું ન લાગ્યું. એવું ન બન્યું હોય કે તમે કદાચ વધારે અપેક્ષાઓ લઈને આવ્યા હો ?
    વિદેશોમાં જીવનની જે હાડમારી છે એ હવે ભારતમાં પણ છે કારણ કે ભારત પોતાનું મુળ સ્વરુપ છોડી વિદેશી બની રહ્યું છે. મેં મારી પુત્રીઓને વિદેશ વસવાટ માટે એટલે મોકલી છે કે ‘To live India, leave India’. સંબંધો વિષે વધુ વાંચવા મારી એપ્રીલ માસની કેટલીક પોસ્ટ જોઈ જશો.
    http://bestbonding.wordpress.com
    બાકી પૂર્વધારણાઓ અને અપેક્ષાઓમાંથી બહાર નીકળવાનો પ્રયત્ન સંબંધોનું દુઃખ નહી આપે. (માફ કરજો, વણમાગી સલાહ આપી છે !)

  7. @જીતુભાઈ,

    આપની સલાહ ગમી. કે સુખી રહેવું હોય તો પૂર્વધારણાઓ તથા અપેક્ષાઓ માંથી બહાર આવી જવું.
    મારો પ્રયત્ન મોટાભાગે એવો જ હોય છે કે કોઈની પણ પ્રત્યે કોઈ પૂર્વધારણા બાંધવાની નહિ. વ્યક્તિની સાથેનો સંપર્ક જ નક્કી કરી શકે કે વ્યક્તિ કેવું છે.

    અને હા, આપનો બ્લોગ સરસ છે.🙂

  8. તમામ દુઃખ કે પીડાનું કારણ આપણી પૂર્વ ધારણાઓ અને અપેક્ષા જ હોય છે. અપેક્ષા રાખ્યા વગર નિસ્પૃહી બની જાવ તો કોઈ દુઃખ નહિ થાય.

    • @અરવિંદભાઈ,

      આપણી ઈચ્છા હોય કે ના હોય છતાં પણ આપણે માણસ છીએ એટલે સામી વ્યક્તિ પાસે અપેક્ષા કે આશા બંધાઈ જ જાય છે. ખેર, છેવટે આમાંથી મુક્ત થયે જ છૂટકો.

  9. ડોન્ટ વરી

    હેવ હરી

    કોઈ નઈ કરે તમને સરી ( સળી : ) )

    કરે તો , કઈ દેજો ખરેખરી !

    અરે આતો જસ્ટ તમારો મુડ સુધારવા માટે છે !

    ખુબ નિરાશ થાઓ ત્યારે , એક નાના બાળકને જોઈ લેવું , દિલ ગાર્ડન ગાર્ડન થઇ જશે : )

  10. tamaro anubhav vanchyo …ame to ahin j chhie to pan lamba rokanma aavo anubhav thay chhe ..ahini fast lifema have be tran divas thi vadhare rokavanu thay to evi feeling chokkas thay chhe ke pahela ane chhella divase vartnuk fervay chhe …have amara gher aavta videshi mehmano bharat bhramanma samay kadhe chhe ane ek divas badhane ek jagya par bhega karine mali le chhe ……ahin ratre jo koi prasidhdh serial no samay hoy ane koine gher jai chadie to teo potani serial jovama j bahutayat dhyan rakhe chhe tyare aavu feel thay chhe ….lokoni ane khas to yuvanoni f b par mitro banavine virtual duniyane vafadari vadhti chali chhe ….temne sacha anubhavo karta forwarded messages ma vadhare ras chhe ane etle j lambe gale pachhali jindagini eklata ke mushkeli na vakhatma lonelinessna stress have ahin sahaj chhe …
    sachu kaho chho ..jivata manas karta gazets nu prabhutv vadhi rahyu chhe …

    • @પ્રીતિજી,

      આપણે માત્ર એટલો જ પ્રયત્ન કરવાનો કે બાળકો આપણાં અનુભવોમાંથી કંઈક શીખી શકે. તેમજ કોઈની પણ પાસેથી કોઈ જાતની આશા રાખવાની જ નહિ.

  11. પ્રીતીબેન,

    મનમાં ઘણી આશાઓ અને અપેક્ષાઓ લઈને ઘણા વર્ષો પછી મસ્કતથી વતના દેશ ઇન્ડિયા ગયા

    અને ત્યાં તમને જે અનુભવો થયા એનું વર્ણન રસસ્પદ છે.

    હવે સમયની સાથે ભારતમાં પણ ઘણા ફરફારો થયા છે. પશ્ચિમની અસર ત્યાં પણ થઇ લાગે છે.

    લોકો વિદેશથી આવેલા સગાંઓ પ્રત્યે જેવી પ્રેમ ભાવના પહેલા બતાવતા હતા એમાં ઓટ આવી હોય એમ

    તમારી જેમ ઘણાનો અનુભવ હોય છે.

    આમ છતાં લેખને અંતે તમોએ જે લખ્યું છે એવી સકારાત્મક ભાવના મનમાં રાખવાથી ખરાબ અનુભવનું દુખ ઓછું લાગે છે .

    “બસ, ખરાબ અનુભવ ભૂલીને સારા સ્મરણો લઈને મારા હર્યા ભર્યા કુટુંબ સાથે મસ્કત પાછી આવી ગઈ”

  12. પ્રિતિબહેન,

    લાગણી/પ્રેમ ઘણીવાર સારો/સાચો લાગે છે પણ એની પાછળ કંઇક ને કંઇક તો સ્વાર્થ છુપાયેલો જ હોય છે.! નિસ્વાર્થ પ્રેમ ક્યારેક જ જોવા મળે… (જેમ કે માતા-પિતાનો…)

  13. @અતુલજી,
    સંબંધ તૂટ્યાનું દુઃખ પણ છે અને અનુભવ મળ્યાનું પણ છે.

  14. @સોહમજી,

    સાચે જ માતા-પિતા ના પ્રેમની, વ્હાલની, લાગણીની તુલના થઇ શકે તેવા કોઈ સંબંધો હોતા જ નથી.

  15. @વિનોદભાઈ,

    બસ, આપણે તો કોઈ પણ અનુભવમાંથી સારું શું શીખી શકાય તે જ જોવાનું.

  16. પ્રીતિ, તારા અનુભવ બાબતે ઘણા લોકોની વાત સાથે હું સહમત છું.

    પહેલાં મહેમાનને ‘અતિથી’ કહેતાં, જેના આવવાની કોઇ તિથી નક્કી ન હોય. હવે એમ જવાનું કોઇ વિચારે નહીં
    પહેલાં મોટેભાગે સ્ત્રીઓ ગૃહિણી જ હતી, હવે મોટેભાગે નોકરીયાત. ઘરની જરુરિયાતો, બાળકો પાછળ કાઢવો પડતો સમય અને મહેમાનો + સામાજિક જરૂરિયાતો = એમની પાસે રજાના બહુ પ્રોબ્લેમ હોય છે.
    મોટા શહેરોમાં ડિસ્ટંસ ખૂબ વધી ગયા એટલે આવવા-જવામાં કેટલો વધારે સમય જતો રહે છે..!!!

    પહેલાં બાળકોને ભણાવવા પાછળ ખાસ એટલું ધ્યાન આપવું ન પડતું. જ્યારે હવે બાળકોનું
    1. સ્કૂલનું હોમવર્ક
    2. બાળકોના ટ્યુશન (લાવવા લઇ જવા),
    3. ટ્યુશનું હોમવર્ક
    4. અને સ્કૂલમાંથી અપાતા અનેક પ્રોજેક્ટસ, જે એના મા-બાપે જ કરવા પડે છે કેમ કે બાળક જાતે કરી શકે જ નહીં એવા હોય છે !! વળી એમાં સરખામણી થતી હોય, જેમાં પૈસાદાર લોકો બીજા પાસે કરાવે ને એમાં ઘણા પૈસા ખર્ચે જે મધ્યમ વર્ગ ન ખર્ચી શકે અને એના પરિણામો બાળકે સ્કૂલમાં ભોગવવા પડે એટલે ટીચર એને સારું રાખે એ માટે ય માબાપે ખેંચાવું પડે !! (આ બધું હું મારી ચારે બાજુ જોઉં છું. મને ક્યારેક ત્રાસ થાય છે કે માબાપની અને બાળકનીયે દશા તો જુઓ !! ક્યારેક હાશ થાય છે કે સારું છે, મારાં બાળકો ઊછરી ગયાં !! મોટાં થઇ ગયાં !! નહીંતર હું યે આ જ ચક્કીમાં પિસાતી હોત !!)
    અને બીજી મહત્વની વાત કે બહારથી આવનાર પોતાના વેકેશન પર હોય જ્યારે
    અહીં જે હોય એને એના રૂટિનમાંથી સમય કાઢવાનો હોય, આ બધી મુશ્કેલીઓ સાથે !!

    મને બંને જાતના અનુભવ છે. મારી નાની બહેન લેસ્ટરમાં છે. દીકરો સ્કોટલેંડમાં.
    બહેન લગભગ 15 વરસથી છે અને દીકરો 12 વરસથી. દર વરસે બધા જ આવે છે. એક પણ વરસ ખાલી નથી ગયું જ્યારે બહેન ન આવી હોય કે દીકરો ન આવ્યો હોય !! દીકરો નિસર્ગ તો ફેમિલી સાથે (4 person ) 12 વરસમાં 15 વાર આવ્યો છે !! બધાંને ઇંડિયાની, કુટુંબની માયા ખૂબ છે. નિસર્ગ ઘણીવાર કહે કે ત્યાં જઇએ પછી તરત એમ જ નક્કી કરીએ કે આવતા વરસે તો બીજે ક્યાંક ફરવા જવું છે પણ વરસ પૂરું થવા આવે એટલે જાણે ઇંડિયા આવવાની તરસથી વ્યાકુળ થઇ જવાય !!

    અને એ લોકો આવે ત્યારે અમારે એડજસ્ટમેંટ કરવું જ પડે !! કેમ કે બધા વર્કિંગ !! બંને ભાભીઓ જોબ કરે, મારું ફ્રીલાંસીંગ !! એટલે વારાફરતી સમય કાઢીએ.. બે દિવસ કોઇ આવતું હોય તો રજાયે લેવાય. લગભગ ત્રણ વીક માટે આવે, એટલી રજા તો ન લેવાય !!

    જ્યારે આપણે કોઇના ત્યાં જઇએ ત્યારે આવું લાગે …
    અમે પહેલી વાર દીકરાના ઘરે સ્કોટલેંડ ગતા’તા ત્યારે પહોંચ્યા ને બીજે દિવસે બંને જોબ પર ગયા ને પછી મારી આંખમાંથી આંસુ આવી ગયા’તા કે પહેલીવાર દીકરાના ઘરે આવ્યા ને એ લોકો તો બીજે જ દિવસે જોબ પર !! પણ પછી આવીને એમણે કહ્યું કે મા, હમણાં કોઇ રીતે રજા લેવાય એમ જ નથી.. પછી બીજા વીકમાં રજા લઇને અમને સ્કોટિશ હાઇલેંડ પર ફરવા લઇ ગયા..

    આટલું બધું વિગતવાર એટલા માટે લખ્યું કે મને બંને પ્રકારના અનુભવ છે ને સતત દર વરસે એમાંથી પસાર થઉં છું. હવે એ લોકો આવે ત્યારે અમે ચારેક દિવસની રજા લઇને બધા બહાર ફરવા જતા રહીએ. સાથે રહેવાનો સંતોષ થાય એ માટે, બાકી બધા વારાફરતી… એની વે.. કંટાળતી નહીં કે આમણે તો પૂરો ‘લેખ’ લખી નાખ્યૉ !!
    એ યાદ રાખવું કે ‘કોઇનો સ્નેહ ક્યારેય ઓછો હોતો નથી, આપણી અપેક્ષાઓ જ વધારે હોય છે.
    બાકી એક વાત ખરી કે સગાંઓ કરતાં મિત્રો પાસેથી વધારે લાગણી મળે …

    lata

    • @લતાજી,

      તમારા પ્રતિભાવ નો જવાબ મોડે થી આપવા માટે માફ કરશો.

      તમે જે વર્ણન કર્યું છે તે જગ્યાએ 100% એડજસ્ટ થવું જ પડે. ના થઇ તો ના જ ચાલે. સાથે આપણાંથી શક્ય તેટલી મદદ કરવી જ જોઈએ.

      પ્રોબ્લેમ ત્યારે ઉભા થાય છે કે જયારે ફોન પર મીઠી મીઠી વાત કરનાર સામે આવતા જ કંઈક અલગ જ મહોરું પહેરીને રજુ થાય.

  17. આ વાંચું છું ત્યારે એવું લાગે છે કે અમારી જનરેશન માટે આ તકલીફ કદાચ થોડી અલગ હશે. મારાં બધાં મિત્રો અને પિતરાઈઓ બહાર જવા લાગ્યા છે અને જે નથી ગયાં તે એકાદ-બે વર્ષમાં જશે. અમે ૫ પિતરાઈઓ બહુ નજીક છીએ એક-બીજાથી. વળી, અમારી વચ્ચે ઉંમરનો ફર્ક ફક્ત ૧-૨ વર્ષનો છે. લગભગ બધાં જ જીવનનાં સમાન તબક્કાઓમાંથી એક જ સમયે એક-સાથે બસ થોડું આગળ-પાછળ એમ પસાર થઇ રહ્યાં છીએ. ફોન પર અને ઈન્ટરનેટ પર લગભગ સતત સંપર્કમાં હોઈએ છીએ એટલે બહુ દૂર હોઈએ તેવું લાગતું પણ નથી. છતાંયે છેલ્લે અમે બધાં સાથે હતાં તેને ૨ વર્ષ થવા આવ્યા છે અને કદાચ વધુ ૧-૨ વર્ષ પાક્કા. આમાં એકબીજાને મળવું હોય તો પણ ન મળી શકીએ તેવી હાલત છે. મિત્રો તો એક અહીં અને બીજા અન્યત્ર એવી હાલત છે. કોણ ક્યાં જશે તેની કોઈ ખબર જ નથી. બધાં જ દુનિયાનાં જૂદા-જૂદા છેડે!

  18. પહેલા તો તમારું લખાણ સુંદર છે જે વાંચીને ઘણો જ આનંદ થયો. અને હા તમારા સારા અંદ નરસા અનુભવો અમારી સાથે શેર કરવા માટે આભાર. અને તે જાણીને ખુબ જ દુખ થયું કે તમારા ફેમીલી વાળા જ તમને ઇગ્નોર કરે છે😦

    • જીવનમાં સારા નરસા અનુભવો થતા જ રહેવાના. ચાલ્યા કરે. એનું જ નામ જીવન છે.🙂
      મુલાકાત બદલ આભાર.

આપનું મંતવ્ય જણાવો.

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s