દોસ્તોં સે પ્યાર કિયા… દુશ્મનો સે બદલા લિયા… જો ભી કિયા, હમ ને કિયા… શાન સે!


(આ લેખ ગુજરાત સમાચાર ની તા.૦૬.૦૪.૨૦૧૧ online આવૃત્તિ માં પ્રગટ થયેલ છે. લેખક જય વસાવડા છે.)

૨૮વર્ષ.

ટ્રાન્ઝીસ્ટર રેડિયોમાંથી એલસીડી ટીવી આવી ગયા. ક્રિકેટરોના કપડાં લાલ અને બોલ સફેદ થઇ ગયો. ઓપનર શ્રીકાંત ચીફ સિલેકટર થઇ ગયો. ઈન્દિરા-રાજીવની હત્યા થઇ ગઇ. કાશ્મીરમાં કારગિલ સુધી ત્રાસવાદ આવી ગયો. ઈન્ટરનેટ અને ગ્લોબલાઇઝેશન આવી ગયું. ટેલિગ્રામની જગ્યા એસએમએસે લઇ લીધી, અને એમ્બેસેડર કાર અદ્રશ્ય થવા લાગી. વિવિધભારતીના ગીતો એમપીથ્રી પેન ડ્રાઇવમાં સમાઇ ગયા. જે બાળક હતા, એમની ઘેર બાળકો આવી ગયા. જે બુઝુર્ગ હતા, એ દીવાલ પરની તસવીર બની ગયા.

પણ આખું એક સમયનું ચક્ર ફરીને થંભી ગયું, એ સોનેરી ક્ષણે, જ્યારે કેપ્ટન કૂલ મહેન્દ્ર સિંહ ધોનીએ ગંભીરની ગરવાઇ પછી ગીરના સાવજની ત્રાડ જેવી ગગનભેદી સિક્સર ફટકારી ૧૯૮૩ પછી ફરી ભારતને ક્રિકેટમાં વિશ્વવિજેતા બનાવ્યું! સાક્ષીના કંકુ પગલે ધોનીની એ લાજવાબ કેપ્ટન્સ ઈનંિગ્સે છાતી ફાટી જાય એવી વિજયાદશમીનો આતશ આંખોમાં આંજી દીધો!

* * *

‘સીને મેં શોલે છૂપાયે, આંધી સે આંખે લડાયે…ગરજે જો બાદલ, ગુસ્સે સે પાગલ…. આયા આયા તૂફાન, સારા જહાં હૈરાન !’ ૨જી એપ્રિલ ૨૦૧૧ની રાત્રે કિશોરકુમારનો કંઠ હવામાં લહેરાતો હતો… એકઝાટકે ઉંમરમાંથી ૨૮ વર્ષ ઓછા થઈ ગયા ! ૧૯૮૩ની ૨૫મી જૂનની મધરાતે રેડિયો પર ભારત વિજયના સમાચાર સાંભળીને શેરીઓમાં ફૂટેલા ફટાકડાના અવાજ સાથે શરૂ થયેલા ક્રિકેટના રોમાન્સનું ફાઈનલી હનીમૂન આવી ગયું ! પછી કંઈ કેટલીયે ડેટંિગ મોમેન્ટસ આવી ગઈ આ કોર્ટશિપમાં… સેંકડો ટૂર્નામેન્ટ્‌સ જીત્યા, એક વખત તો સગાઈ પણ થઈ ગઈ. ૨૦૦૩ વર્લ્ડકપ ફાઈનલમાં પણ આખરે ૨૮ વર્ષના ઇન્તેઝાર બાદ વો ઘડી આ ગઈ આજ ! ૧૯૮૭માં આપણી જ ધરતી પર વિશ્વકપમાં સાવ અજાણી એવી એલન બોર્ડરની ટીમને આપણે પહેલી વખત વિશ્વવિજેતા પદનો સ્વાદ ચાખતા જોઈ હતી. એ સ્વાદ ઓસ્ટ્રેલિયાને દાઢે વળગી ગયો, અને એમણે આપણા માટે જ દરવાજા બંધ કરી નાખ્યા ! ૧૯૯૬માં આપણે સામૂહિક આત્મહત્યા કરીને શ્રીલંકાને આગળ વધવાનો રસ્તો કરી આપ્યો, એ શ્રીલંકન ટીમ ફરી આપણને પડકારવા આવી ગઈ.

પણ એ આંખથી ગાલ પર ઊતરીને સૂકાઈ ગયેલા ખારા આંસુઓ, એ ગળામાંથી ઊતરી ગયેલા ગમગીનીના મોળા થૂંકના ધૂંટડાઓ, એ પરાજયની, અપમાનબોધની, હાંસીની, દુર્બળતાની, હતાશાની ખાટી કડવી તીખીતૂરી બેસ્વાદ લાગણીઓ – જાણે ૨૮ વર્ષનો શરીર પર જામેલો મેલ ધોનીના ઘુરંધરોએ ધોધ નીચે ઊભા રહીને ઘસી ઘસીને નિતારી કાઢ્‌યો ! ફીલંિગ ફ્રેશ. ફ્‌લાયંિગ હાઈ. મહાભારત કહે છે – વેરથી વઘુ પરિશુદ્ધ કોઈ લાગણી નથી. ફરીથી જાણે પદભ્રષ્ટ સંિહાસન પછી દેશનિકાલ થયેલ યુવરાજનો મંગળ રાજ્યાભિષેક થયો છે. આજ વગડાવો વગડાવો રૂડા શરણાઈયું ને ઢોલ…

બચપણમાં ખોવાઈ ગયેલી શાન નામની બહેન જાણે પાછી જડી છે. ’૮૩ વર્લ્ડકપના ફાઇનલના પાછળથી વિડિયો શો જોવા મળતા. ૨૦૧૧નો ફાઇનલ ઘેર બેઠા લાઈવ જોવા મળ્યો. એક ઓફર આવી, લવ પર લેક્ચર આપો. માંગો તેનાથી ત્રણ ગણું વળતર આપીએ. પણ લવ પર બોલવા માટે રિયલ લવ (ક્રિકેટ) છોડી દેવાનું ? તો શું ઘૂળ વજન રહે પછી શબ્દોમાં ? રૂપિયા રળીને પછી શું કરવાનું હોય ? શોખ પૂરા કરવાના હોય…. તો પછી પેશન અઘૂરું રાખી, પ્રોફેશન માટે જવાય ? આવી કોઈ ધન્ય ક્ષણના સાક્ષી બનવા માટે તો શ્વાસોની આવનજાવન રાખવાની હોય ! એ છોડીને સતત કમાણી પાછળ દોડવામાં ક્ષણો વેડફવાની ન હોય !

સો વી આર ધ વર્લ્ડ ચેમ્પીયન્સ અગેઇન ! વ્હુઉઉઉ આઆઆ ! નેચરલી, સર્વશક્તિમાન સચીનની હાજરીની ધરી પર જ આ સુદર્શન ચક્ર ફર્યું છે. વાયડા વિવેચકોએ સચીન માટે કપ લાવવાની વાત ધોનીએ કરી ત્યારે વિવેકના ધમપછાડા કરેલા પણ ટીમને પોતાના ‘તાતશ્રી’ માટે રમવાનો ઉમંગ હોય, એનો ભંગ શા માટે કરવો ? ધોનીને તો દિઉડી માતાજી બરાબર ફળ્યા છે. માતાજી સત્ય છે, ધન્ય છે, જેવા મહેન્દ્રસિંહ ને ફળ્યા એવા સહુને ફળજો, ને કરોડ કોડ પૂરા કરજો, માવડી ! બાકી અશ્વિન-પઠાણ જેવા ડિઝર્વિંગ  મેચવિનર્સને બેસાડીને ય કપ પર જમ્પ કરી શકાય ? યુવરાજની રજવાડી સિંહગર્જનાને લીધે તો ગંભીર – કોહલીના ટેસ્ટ મેચો ઢંકાઇ જતા હતા અને રૈનાએ બતાવ્યું કે તક આવે ત્યારે એને શબ્દશઃ બે હાથે બેટ પકડતા હોય, એમ કેમ ઝડપી લેવાની હોય ! પણ આ લખવેયા માટે કોઈ હીરો ઓફ ધ ટુર્નામેન્ટ હોય, તો એ ઝિન્દાદિલ ઝહીર ખાન છે !

આ હેન્ડસમ હન્કની કમનસીબી એ છે કે એ બોલર છે. બાકી, જે શ્રીસંત પ્લેઇંગ ફિફ્‌ટીનમાં ય ના હોય, એ કોઈની ને કોઈની ઇજા પર ફાઇનલમાં રમતો હોય – એવા લકના કારોબાર સામે ફક્ત હાર્ડ વર્કનો દારોમદાર ટકાવી રાખવા માટે જીગર જોઇએ. ઝાહીરખાને લગભગ એકલે હાથે ખૂનપસીનો એક કરીને ભારતની લડખડાતી બોલિંગનો રથ પોતાના મજબૂત ખભા અને કાંડાના જોર પર દોડાવ્યો હતો. બેટ્‌સમેનો જ નહિ, બોલરોને પણ હસીનાઓની કિસ મળવી જોઇએ – સ્પેશ્યલી એમાં ઝહીર જેવું ઝગમગતું હીર હોય ત્યારે ! સેહવાગ અને ઝહીર વિના મેચો રમી શકાય જીતી ન શકાય ! (જ્યાં વીરૂ છે, ત્યાં જય તો હોય જ ને, ઠાકુર !) ઝહીર લાઈક અકરમ, વોલ્શ એન્ડ મેકગ્રા – અનપ્લેયેબલ એન્ડ ઇરરેઝિસ્ટેબલ!

પણ એનાલિસીસના પેરેલીસીસ કરવાના દિવસો નથી. સેલિબ્રેશન અને પાર્ટીના દિવસો છે. ગો મેડ…. ગો ગ્લેડ ગો ક્રેઝી….. ગો ઇઝી….

વાળ ઉગવાના દિવસોથી વાળમાં પડેલી સફેદી દેખાવા સુધીની રાહ જોઈ છે, આ વસ્લની (મિલનની) શામ રોશન ચરાગોથી સજાવવા માટે…. રંગોમાં લોહી રેસંિગ કારના ટર્બો એન્જીન જેવો ધૂઘવાટ કરી રહ્યું છે… ઇટ્‌સ એ મોમેન્ટ ઓફ ઇન્ટેન્સ ઓર્ગેઝમ અગેઇન આફ્‌ટર ટ્‌વેન્ટી એઇટ ઇયર લોંગ ફોરપ્લે… આઆઆઆહ ! મુજ મેં ગુજરી તૂ ક્યા જાને… ક્યા તૂ સમજે ઓ દીવાને…. જો હૈ ખિલાડી ઉન્હેં ખેલ હમ દિખાયેંગે…. અપને હી જાલ મેં શિકારી ફંસ જાયેંગે…. કાતિલ મેરી નજરોં સે બચ કે કહાં જાયેગા, દિયા હૈ જો મુજ કો વહી મુજસે પાયેગા … તીર બન કે જીગર મેં ઉતર જાના હૈ આજ, માર દેના હૈ તુજ કો યા મર જાના હૈ…. આજ પ્યાર મેં હદ સે ગુજર જાના હૈ…. જીસ કા મુજે થા ઇન્તેઝાર, જીસ કે લિયે દિલ થા બેકરાર…. વો ઘડી આ ગઇ આ ગઈ આજ…

* * *

વિષાદની રાતો ગઈ, આ ઉન્માદના દિવસો છે ! ક્રિકેટ હવે ભારતમાં ફક્ત સ્પોર્ટ નથી. ફિલ્મ જેવું એક ઓડિયો – વિઝ્‌યુઅલ એન્ટરટેઇનમેન્ટ છે. ભાગવતકથાઓમાં જ ભેગી થતી ભીડ, દોસ્તો સાથે લાર્જ સ્ક્રીન પર મેચ જોવામાં ય ‘આપણો ઘડી સંગ’ કરીને મેળાઓ ભરે છે. ભારતમાં અપરંપાર અભાવો છે, ગરીબી છે, બીમારી છે, પીડા છે, પ્રોબ્લેમ છે. મૂંગા મોઢે ભ્રષ્ટાચાર સહન કરવાનો છે, ત્રાસવાદ વેઠવાનો છે, જૂઠાડાઓના દંભી ચહેરાઓ રક્તબીજ રાક્ષસની માફક કપાય એટલા ફરીથી ઉગે એ જોવાના છે. આ બધા વચ્ચે બાપડી જનતા બે ઘડીનો વિસામો ઝંખે છે. ઘડીક ગમ્મત કરે છે. દારૂડિયો દારૂમાં અને ભક્તજન ભજનમાં તલ્લીન થઈને આખરે તો દુઃખદર્દો ભૂલવા મથે છે. ક્રિકેટ એ આપણું કેથાર્સીસ (વિરેચન) છે. ગ્રીક ટ્રેજેડી નાટકોમાં કોરસ કરૂણ રૂદન સાથે પીડાનું કેથાર્સીસ કરતું. આપણે ક્રિકેટમાં રોજીંદી ઘટમાળના કંટાળાની ફાકી ઘોળીને પી જઈએ છીએ.

પણ આપણા સમાજમાં મુઠ્ઠીભર બોલકા બળતણિયા બુદ્ધિજીવીઓ (વાસ્તવમાં ‘બુદ્ધુ’ જીવીઓ !) છે, જેમનાથી જલસાનું સુખ જોયું નથી જતું. કોઈ સ્ટુડન્ટ પરીક્ષા મૂકીને ક્રિકેટમાં ઘેલો થઇ જાય અને ટપારે તો બરાબર, પણ આખા દેશને બે-ચાર દહાડા જરા થોડા સા પગલા, થોડા દીવાના થવા માટે ય રજાચિટ્ઠી લખાવવા જવાનું ? પોતાના પ્રિય ક્રિકેટરને બિરદાવવા માટે ય શરમાતા રહેવાનું ? જરાક ધમાલમસ્તી કરે કે ચિચિયારીઓ પાડે એટલે હોસ્ટેલના ગૃહપતિ જેવા ધુવડગંભીરો નાક પર આંગળી દબાવતા ડંગોરો પછાડતા આવી જાય ! પાકિસ્તાની ત્રાસવાદીને સજા કરાવી નથી શકતા, તો દેશ સંયમ રાખે છે. પાકિસ્તાની ખેલાડીઓને આંગળી અડાડતો નથી, શાહીદ આફ્રિદીની સ્પોર્ટસમેન સ્પિરિટને બાથ ભરીને બિરદાવે છે. પણ પાકિસ્તાન સામેની ક્રિકેટની જીતનો આનંદ પણ નહિ મનાવવાનો ? એની હાઈપમાં વહેવું એ ય ગુનો ? આ તે જીવતા જવાંદિલોનો દેશ છે કે રિટાયર્ડ બાવાઓનો મઠ છે ? માછલીઓને અનુશાસનમાં પરેડમાં બેસાડી તો પછી જળવિહારની રંગત જ શું રહે ? સારું છે, પંખીઓએ ટહૂકવા માટે ચશ્મેઢબ બૌદ્ધિકો પાસે લાયસન્સ લેવા નથી જવું પડતું !

અરે, લોકોએ ગેલમાં આવીને જરાક લંકા સામે શનિવારે ફાઇનલ હોઈને રામ, સીતા, રાવણ, બજરંગબલિના રેફરન્સીઝથી થોડા જોક કર્યા ને ટીમનો ટેમ્પો વધાર્યો ત્યાં જ વડીલેશ્વરોની ૠષિ દુર્વાસાની માફક ભ્રકૂટિ તંગ થઈ ગઈ ! જુઓ જુઓ, માણસો લંકાને બાળી નાખવાની નફરત કરે છે. અલ્યાઓ, ૧૨૧ કરોડ ભારતવાસીઓમાંથી કોઈએ દીવાસળીએ ફેંકી લંકાના ૧૧ ખેલાડીઓ પર ? ફોટા ય બાળ્યા એમના ? એ લોકો તો ભાવનાઓને પકડે છે, શબ્દોને છોડે છે. પણ જેમની વસતિ પોઇન્ટમાં આવે એવા ઠાવકા વડીલેશ્વરો જોકને ય સિરિયસલી લઈ લે છે. એના પર ચીરફાડ કરવા બેસે છે. જગત આખામાં પ્રેમીઓ પ્રેમિકાને કહે કે ‘મારું દિલ ચીરાઈ ગયું’ ત્યારે કોઇ અભણ પ્રેમિકા ય કાર્ડિયાક સર્જનને ફોન નથી કરતી. કારણકે એની પાસે મર્મ સમજવા જેટલી કોમનસેન્સ છે. મા-બાપ સંતાનને ગધેડો કહે તો થાળીમાં ઘાસ નથી પીરસતા. કોઇ લપિયો ફોન મૂકે તો ‘માથાનો દુખાવો’ કહ્યા પછી આપણે ટિકડી નથી ગળતા. કોઈ પત્ની સુહાગરાતે પતિને તારાઓ તોડવા આકાશમાં ઉડવા નથી મોકલતી. ટેઇક લાઇટ યાર. શબ્દોની ઘાતક અસરની પીંજણ ન કરો. એ બેકગ્રાઉન્ડ મુજબ હોય. ચર્ચિલની વોર સ્પીચ અને ચાર્લી ચેપ્લીનની વોર કોમેડી વચ્ચેનો તફાવત સમજવાની અક્કલ ફૂટપાથ પરના મજૂર માણસને ય હોય છે.

૧૭૩૬માં વિખ્યાત ફ્રેન્ચ વિચારક વોલ્તેરે કહેલું: અર્થ પેરેડાઇઝ ઇઝ હીઅર, વ્હેર આઇ એમ. હું જીવું છું, ત્યારે પૃથ્વી પર જ સ્વર્ગ છે. શાણા લેખકો કહે છે – માણસને ક્યારેક ગાંડાઘેલા કાઢવાનો ય જન્મસિદ્ધ અધિકાર છે. નહિ તો કૂકર અંદરની વરાળથી ક્યારેક ફાટી જાય ! પલાંઠીમાં પદ્‌માસન વાળીને યોગ કર્યા કરવાને જ ઘ્યાન ન કહેવાય. નાચવા – કૂદવામાં ય મેડિટેશન છે. જીંદગીમાં જેટલી પળો મોજથી હસ્યા એ જ તો જીવ્યા. બાકીનું બઘું તો એ ચુનંદા મોમેન્ટસની પૂર્વતૈયારી !

વાતેવાતમાં મિડિયાને વખોડનારાઓ કરતા પબ્લિક પલ્સ પારખી લેતા મિડિયા પાસે ઓડિયન્સ વઘુ હોવાનું. જીવનમાં ઉદાસી અને વેદના ક્યારે આવે, એનું વર્લ્ડકપ જેવું ફિક્સ ટાઈમટેબલ નથી. ત્યારે ગંભીરની જેમ ઠિચૂક ઠિચૂક કરવાને બદલે સેહવાગ – પઠાણની જેમ ખભા ખોલીને જે દડા રમવા મળે એમાં રન ખેંચવા પડે. શ્રીસંત જેવા આઉટ ઓફ કન્ટ્રોલ ન થઇએ, પણ સચીન જેટલા અગ્રેસીવ તો થઇએ ને ! યાદ રખ, જીને કે પલ હૈ ચાર…. યાદ રખ…. સીખ લે, ઇસ પલ મેં જીના યાર સીખ લે.

લોકોને અચરજ થાય છે. સમજદાર, વાંચતા-વિચારતા મોટા પંડિત પ્રકૃતિના માણસો ય ક્રિકેટ કે સિનેમા પાછળ પાગલ હોઈ શકે ? કેમ ? ઇન્ટલેક્ચ્યુઅલ્સ કે સાયન્ટિસ્ટિસ શું સેક્સ નથી કરતા ? પ્રેમમાં નથી પડતા ? એમના સંતાનો આઉટફિલ્ડ પરના ઘાસની જેમ આપમેળે ઊગી નીકળે છે ? એ ડાહ્યાડમરા માણસો શું મશીન છે ? સંસ્કાર એટલે શું મોજમજાનું ખસીકરણ ? એમને ગમા-અણગમા ન હોય ? એ માણસને બદલે પથ્થર છે ?

ગમતો ખેલ કે કળા માણસ માટે પ્યાર છે, ઈશ્ક મહોબ્બત છે. એન્ડ લવ ઇઝ નોટ રેશનલ થીંગ. ઇટ્‌સ ઇમોશનલ એક્સપિરિયન્સ. પ્રેમમાં ઝાઝા તર્ક – ખુલાસા – ચોવટ – ચોખવટ ન હોય. એમાં થોડી ઘેલછા હોય, થોડું ફ્રી ગીઅરમાં લપસવા – સરકવાનું હોય. પ્રેમે ભૂલ, ભૂલ કબૂલ ! એવું નથી કે ભારતમાં જ આવું થાય. જગતભરમાં આઈડોન્સ અને આર્ટ / સ્પોર્ટસ માટેનું આવુજ  પાગલપન હોય છે ! મરજાદી લાગે એવા વિક્ટોરિયન યુગમાં સુંદરીઓ કવિઓ સાથે એક રાત વીતાવવા મળે એ માટે કોઈ બંધન વિના આતુર રહેતી. યોદ્ધાઓના ઘોડાની ટાપ પર આખું ગામ ટોળે વળી જતું.

જર્મનીમાં ૨૦૦૬ના સોકર વર્લ્ડકપ વખતે એટિકેટથી છલકાતા યુરોપિયનોને ક્રિકેટક્રેઝ તો ફિક્કો લાગે એવા ઉન્માદી ઘોડાપૂરમાં ધસમસતા વેગથી વહેતા નજરે નિહાળ્યા છે. જમવાનું પડતું મૂકી લોકો મેચ જુએ. એકબીજા (યુરોપિઅન યુનિયનમાં ભાગીદાર હોવા છતાં) દેશો પર તમામ પ્રકારના શાકાહારી – માંસાહારી જોકના ફાગ ખૂલ્લેઆમ ખેલે. મધરાતના ઠાર પર ઝંડા ફરકાવતા સર્વેલન્સ કેમેરાની ઐસી કી તૈસી કરીને સ્પીડ રેસિંગ  કરે, પબમાં લાઉડ મ્યુઝિક પર શરાબમાં ન્હાતા ન્હાતા નાચે, લોહી કાઢીને ગમતા સુપરસ્ટાર ખેલાડીઓ પર છાંટે… અરે ચાલુ મેચે એવા આથડી પડે કે ખૂન થઈ જાય ! (ટેનિસમાં મોનિકા સેલેસને પાગલ ચાહકની છરી ન્હોતી લાગી ગઈ ?) રોયલ બ્રિટનમાં ફૂટબોલની ક્લબો વચ્ચે રીતસર વિડિયો ગેઇમ કરતા વઘુ વિસ્ફોટક વોર ફાટી નીકળે. અમેરિકામાં બોક્સિંગ બાસ્કેટબોલ અને બેઝબોલ માટે પૂર્વગ્રહથી મુક્ત કહેવાતી પ્રજા લોહીતરસી બની જાય !

દરેક દેશને પોતાના ડીએનએમાં એક-બે રમતો આવતી હોય છે. રેલવે, અંગ્રેજી, ટપાલની માફક ક્રિકેટનો વારસો એ ભારતની ખરી રાષ્ટ્રીય ઓળખ છે. માણસમાત્રને નવીનતા ગમે, મોંઘો મોબાઈલ પણ પંદર દિવસમાં જૂનો લાગે. બસ એમ જ નવી કારનું મન ન થાય ? વી આર વાઇલ્ડ એનિમલ્સ. રોક મ્યુઝિકની કોન્સર્ટમાં નાચતા નાચતા પોતાના જ કપડાં ફાડી નાખવાનો નશાકારક ધક્કો નથી લાગતો ? ધમ્માલ ડ્રમ બીટ્‌સ સાથે પગ થિરકવા નથી લાગતા ? રમતની મસ્તીમાં આપણું જંગલીપણું બહાર આવી જાય, એ તો સમાજના સ્વાસ્થ્ય માટે સારી વાત છે. આપણને હીરોવર્શિપ ગમે છે. આઈકોનને પૂતળાથી પોસ્ટર સુધી પૂજ્યા હોમો સેપીયન્સના ક્રોમોઝોમમાં છે.

ક્રિકેટ વર્લ્ડ કપ, આપણી જીતની મહત્વાકાંક્ષાનું એક્સટેન્શન છે અને જીતનું ટેન્શન ? વેલ, વિજય તો સરવાળાનો ગ્રાન્ડ ટોટલ છે. પણ એની રકમ છે, સતત સમર્પિત મક્કમ કર્મ, હીપ હીપ હુર્રર્રરે – ટીમ ઇન્ડિયાને કપ મળ્યો અને આપણને હદ બહારની ખુશી. હિસાબ બરાબર !

ઝિંગ થિંગ!

હદથી વધી જાય તો હદપાર થઈ શકે, ઉન્માદ ! તારો બીજો શો ઉપચાર થઈ શકે ?

(મુકુલ ચોક્સી)

આપનું મંતવ્ય જણાવો.

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s